گور و کفن

دل آدم که تنگ شد، آسمان و ریسمان را بهم می بافد. گاهی چیزی شبیه شعر تولید می شود. شعر محصول همین حالت ناخودآگاه یا بیخودی انسان است. در این حالت شعر با منطق ارسطویی حرف نمی زند بلکه تنها احساس است که